augustus 16, 2017

200 Jaar Ten Dienste van de Investeerder

De titel en de taak van de effectenmakelaar vindt zijn oorsprong terug in de code Napoléon. Vanaf het begin van de XIXe eeuw tot het einde van de XXe eeuw was de effectenmakelaar de enige echte, wettigverklaarde operator voor beurstransacties, zowel in België als in de andere europese landen. Deze exclusiviteit rechtvaardigt zich door de wettelijke eisen opgelegd aan de effectenmakelaars: punctuele vorming, onderbouwde ervaring, correcte deontologie, betrouwbaarheid, controles, sancties in geval van een misstap,…

De wetgever zond hier ook een sterk signaal uit naar de spaarders, om te verzekeren dat de effectenmakelaar ,bij uitstek de vertrouwensfinancier was, ernstig, competent en verantwoordelijkheidsgezind. Einde de jaren ’80 van de vorige eeuw, hebben verschillende hervormingen geleid tot de verdwijning van het beroep van effectenmakelaar in Europa. De beurstransacties werden opengesteld voor de beursvennootschappen en de bancaire sector. In de VS is de traditionele rol van effectenmakelaar nog steeds van toepassing.

In België heeft de effectenmakelaar zijn monopolie van de beurstransacties verloren, maar de titel is gebleven, niettegenstaande al de eisen die hieraan verbonden zijn. Onder deze nieuwe vormgevingen, bestendigt de effectenmakelaar een lange traditie van controle over de financiële beleggingen.

De Effectenmakelaar in Deze Wereld

Historisch gezien, voerde de effectenmakelaar de beursorders uit (aankoop of verkoop) voor rekening van zijn klant. In het Frans, vertaalt men effectenmakelaar naar “agent de change”, in de Engelse taal wordt dit “stockbroker”, hetgeen in beide gevallen betekent “makelaar in effecten”. Meer toepasselijk in het Engels refereert men naar het synoniem “trader”. De italiaan gebruikt “agente di cambio”, zoals in het Frans. Al deze benamingen refereren naar de centrale rol die de effectenmakelaars speelden als financiële spelers.